با درود

خواستم قبل از اینکه این مطلب رو درباره خواننده زن مقیم آمریکا که درباره ایشون در ادامه مطلب می خونید به نکته ای در این باره برای کسانی که شاید الان بگم که من چرا به ایشون در بلاگ خودم یعنی بزرگان موسیقی سنتی ایران جایی دادم و ایشون رو هم یکی از بزرگان موسیقی نام بردم و شاید هم بعضی از دوستان از این حرکت من دلگیر بشن ولی به اعتقاد شخص من که در این رشته تحصیل و آشنایی دارم این هست که حتما ما نباید به کسی عنوان بزرگ و استاد رو بدیم که پیر یا مرده باشه به نظر شخص همین که این خانم یعنی بانو مامک خادم توانسته موسیقی ایرانی رو با موسیقی جهان تلفیق کنه و  موسیقی رو درست و خلق کنه در تمام دنیا این موسیقی گوش بدن و خیلی از جوان ها در ایران که به موسیقی سنتی موسیقی غم و مرده میگن رو جذب کنه همین بسته و از عنوان استادی و ...... هم بالا تره و این رو بدونیم که کسی با استاد استاد کردن ما هیچ وقت به درجه استادی نمیرسه و کاره اون طرف هست که نشانه بزرگی و فهم یک نوازنده و خواننده رو از موسیقی میر سونه حتی اگر هم ما نوازنده یا خواننده ای رو داشته باشیم که سنش از یک جوان هم بیش تر باشه و به عنوان استاد ازش یاد کنیم ( بدلیل پیر بودن و احترام ) هیچ وقت جای یک جوان یا فکر و اندیشه نو که داره رو پور نمیکنه و پیر بودن و ...... یک اصل مهم در هنر مخصوصا موسیقی نیست. 

و من به عنوان یک ایرانی  به بانو مامک خادم ( خواننده و آهنگساز موسیقی تلفیقی ) افتخار می کنم

                                                                           حمیدرضا آفریده   بزرگان موسیقی سنتی ایران

اسماعيل چشم آذر به سال 1300 در شهر بادكوبه يكي از شهر هاي قفقاز ديده به جهان گشود ، وي هنوز بسيار كوچك بود كه همراه خانواده به ايران آمد و تحصيلات ابتدايي را در تبريز گذراند و چون به موسيقي علاقمند و شيفته آن گرديده بود ، در تهران نواختن كمانچه ، تار و ويولون را نزد استادان : ابوالحسن صبا و حسين يا حقي فرا گرفت و سال ها در اركستر هاي آذربايجاني به نواختن مشغول مي گردد و از سال 1329 فعاليت هاي هنري خود را در راديو شركت و با آنها همكاري كرد .

ناصر چشم آذر هنر مند معروف و آهنگساز متن فيلم هاي فارسي فرزند اسماعيل چشم آذر مي باشد. ضمنا از ديگر هنرمندان با ارزش هموطن آذربايجاني خود مثل : صفرعلي جاويد ، عادل آخوند زاده ، سيف الله ابراهيم زاده ، آساطور صفريان ، علي داستانپور ، علي سليمي ، محمد علي نجد بنايي(تار ) سرگون رابي گوريل ( ماندولين -  بانجو  ) ، باقر ساورايي ، آشوت باباييان ، سروژ آرزميان ، مصطفي منفرد منش( كلارينت ) ، حسينقلي حميدي ، ابراهيم نظري ( فلوت ) ، خسرو رحيميان ( ويولون ) ، ولي الله قاسمي ( نقاره ) ، مسعود حبيبي ( پيانو ) ، اصغر بهرام زاده ( گارمون -   آكوردئون ) ، محمد علي عبادي ( بالا بان ) ، يد الله زيوه ، اباذر عرفيان و مرحوم مصطفي پايان بايد كرد.

منبع : بزرگان موسیقی سنتی ایران

در روزگار بي هنري و نامردي و بالبشوي بازي كه سراسر دستگاههاي تبليغاتي كشور و ساير رسانه هاي گروهي كشور را از سال 1332 الي 1357 را فرا گرفته بود و از هر سوي به موسيقي سنتي ايران حملات ناجوانمردانه مي شد ، عده يي از خوانندگان و نوازندگان آن چناني ، نام و چهرشان از راديو و تلويزيون و مطالبي دور از حقيقت و واقعيت درباره شان به چشم و گوش مردم مي خورد ؛ استادان بزرگ و غمخوار اين هنر عرفاني و احساسي ، خانه نشين شده بودند ، در چنين دوران سختي " مركز حفظ و اشاعه موسيقي سنتي ايران " طرح ريزي و بعد از مدتي تاسيس گرديد .
يكي از شخصيت هايي كه براي پيشرفت اين مركز زحمت فراوان متحمل شده بود دكتر داريوش صفوت بود . وي به سال 1307 شمسي در تهران متولد شد و پدرش كه خود يكي از سه تار نوازان خوب بود از همان كودكي وي را با نواختن اين ساز آشنا ساخت و پس از چندي فرزند را نزد حبيب سماعي ، و در سال 1326 تا 1336 جهت فراگيري بيشتر و ادامه سه تار و سنتور نزد استاد صبا مي فرستد ، پس از مدتي يعني از سال 1344 تا 1348 داريوش صفوت نزد استاد حاج آقا محمد ايراني مجرد جهت فراگيري گوشه ها و رديف هاي آواز ايراني مي رود تا جايي كه خود استاد و معلمي والامقام و شامخ گرديد و خود در مهمترين مراكز فرهنگي و هنري به تدريس علم موسيقي پرداخت .
دكتر داريوش صفوت در هنرستان عالي موسيقي و مركز مطالعات موسيقي شرقي CEMO ( وابسته به انستيتو موزيكولوژي دانشگاه سوربن ) پاريس ، دانشكده هنرهاي زيبا ، هنركده عالي موسيقي ، " فلسفه موسيقي ايراني " در دانشگاه صنعتي ، " شناسايي موسيقي ايراني " در مدرسه عالي تلويزيون و سينما ، " شناسايي موسيقي ايراني " در جهاد دانشگاهي براي دانشجويان جهاد و سپاه ، "شناسايي موسيقي ايراني " در حوزه انديشه و هنر اسلامي تدريس نموده و از اين راه خدمات بزرگ و ارزشمندي به شناسايي موسيقي اصيل نموده است . وي غير از عضويت در كميسيون هاي علمي و فرهنگي ، عضويت در " شوراي تحقيقات " در انستيتوي تحقيقات موسيقي شناسي ايران از سال 1354 تا 1357 ، عضويت در " شوراي فني " هنرستان عالي موسيقي از سال 1344 تا 1346 ، عضويت در " هيئت داوران " آزمون باربد در سال هاي 1356 و 1357 را دارا بوده و تاليفات بسياري درباره موسيقي ايران داشته كه عبارتند از : رساله " عرفان و موسيقي ايران " ، " پژوهشي كوتاه درباره استادان ايران و الحان موسيقي ايراني " ، رساله " خصوصيات موسيقي اصيل ايراني " - بولتن مركز مطالعات موسيقي شرقي - شماره سوم - پاريس 1968 ، " موسيقي ايران " به زبان فرانسه - تحت نظارت شوراي بين المللي موسييقي يونسكو - پاريس 1966 ، كتاب به دو زبان ( فارسي - انگليسي ) با نام : " جنبه هاي عرفاني موسيقي اصيل ايراني " - از انتشارات " مركز موسيقي سنتي و عرفاني شرق " - نيويورك 1985 ، ترجمه فرانسوي كتاب " عرفان و موسيقي ايران " در شماره هاي 484 ، 483 سال 1984 مجله مطالعات سنتي Etudes Traditionnelles ) ) چاپ پاريس ، دو مقاله " عرفان و موسيقي ايران " فوق الذكر و درباره " عرفان " در شماره 31 آوريل 1988 - بولتن مركز مطالعات موسيقي شرقي چاپ پاريس .

منبع : بزرگان موسیقی سنتی ایران